Kiam la rivero malpleniĝas, la institucio devas plenigi

La Rivero Esperanto portas pli ol akvon. Ĝi portas la plimulton de la hidroelektra provizo de du regionoj, kaj kun ĝi la implican promeson, ke la federacia kadro ne nur dividas prosperon, sed ankaŭ portas komunan ŝarĝon kiam la naturo ne kunlaboras. Tiu promeso estas nun testata. La frua sekeca sezono premas Costa Mar, kaj la rezervoj malaltiĝas en ritmo, kiun neniu komforte ignoris.

Ni ne pretendas, ke la klimato estas surprizo. La Federacia Statistika Oficejo publikigis jam en februaro ĉi-jara averton pri malpli-ol-meza pluvado en la marbordaj altaĵoj. Tio, kio surprizas, estas ne la sekeco mem, sed la malrapideco, kun kiu la federaciaj energiaj koordinaj mekanismoj respondas al ĝi. La Federacia Asembleo havas procedurojn por inter-regionaj rimedaj krizoj. Tiuj proceduraj vojoj ekzistas por ĝuste tiaj momentoj.

Estas tentate trakti ĉi tion kiel teknikajn negocadojn inter inĝenieroj kaj ministriaj burooj. Sed la civitanoj de Costa Mar, kiuj vidas la rezervojn malpleniĝi, ne spertas teknikan problemon — ili spertas la limon de tio, kion unu regiono povas fari sola. Federacio, laŭ nia kompreno, estas ĝuste la institucio kiu ekzistas por tiuj limoj. Ni esperas, ke la Ministro de Internaj Aferoj konvokos la inter-regionan energian konsilton sen atendi pliajn semajnojn.

La Rivero Esperanto ricevis sian nomon ĉe la Meridiana Konvencio ne pro romantika gesto, sed pro konscio, ke la fizika mondo ne respektas regionajn limojn. La sezono, kiu premas Costa Mar hodiaŭ, estos la sezono, kiu premas Tierra Verde morgaŭ. Tiu komuna vundebleco estas argumento por pli forta koordinado, ne por pli malforta.