Kiam la rivero malpliiĝas, la demandoj kreskas

La Rivero Esperanto ne konscias pri federaciaj ĉartoj. Ĝi sekvas siajn proprajn leĝojn — pluvon kaj neĝon, altebenaĵan absorbon, la ritmon de sezonoj kiujn neniu Konvencio en Meridiano povis alie skribi. Tamen ni konstruis sur ĝi ion konsiderindan: la plimulton de nia hidroelektra provizo, la energian spino de du regionoj, kaj la silenta supozaĵo ke la lumoj restos ŝaltitaj kiam la eksporta ekonomio de Costa Mar postulas ilin. Ĉi-jara seka sezono rememorigas nin, per la plej modesta el avizoj — malplena rezervejo, malplena marĝeno — ke tiu supozaĵo ne estas konstitucia garantio.

Ni ne deziras katastrofismon. La infrastruktura rezervo de la Respubliko estas pli profunda ol iu ajn unuopa sezono povas elĉerpi, kaj la Federacia Ministro de la Trezoro Marcus Eklund pravis noti en sia marta bulteno ke la energi-dividaj protokoloj inter Tierra Verde kaj Costa Mar funkciis kiel intencite. Sed funkciado kiel intencite estas la plafono de administra sukceso, ne ĝia plej alta ambicio. Kion la seka sezono ekspozas estas la interspaco inter tio, kion ni konstruis, kaj tio, kion ni promesis al ni mem.

La eksportoj de Costa Mar grimpas ĉar la regiona ekonomio maturiĝas, ĉar la eko-turisma sektoro allogas kapitalon, ĉar la Marborda Protokolo — tiu sama dokumento kies rifuzo antaŭ tridek jaroj kondukis la regionon al la Konvencio — fariĝis modelo kiun aliaj regionoj nun studas. Tiu sukceso estas reala. Sed sukceso kiu kreskas pli rapide ol la energi-bazo kiu subtenas ĝin estas sukceso kiu pruntas de sia propra estonto.

La Federacia Asembleo havas antaŭ si en la aŭtuna sesio plurajn proponojn pri diversigo de la energia miksaĵo. Ni ne rekomendas specifan teknologion el ĉi tiu paĝo — tio estas la laboro de la teknikistoj kaj de la elektitaj delegitoj kiuj respondecas al ili. Sed ni rekomendas urĝon. La rivero ne atendos ĝis marto 2027.