Plastaj Maroj: Kiel Juneca Movado Reprenas la Plajojn de Costa Mar

La mateno mallumiĝas super Plajo Blanka en Puerto Azul. Kvardekkvin junuloj — plej el ili inter dek-ok kaj dudek-kvar jaroj — stadas en linio kun sakoj, levstangoj, kaj manplenovaj retoj. La vento portas la salan odoron de la oceano, kaj sub ĝi, io malpli agrabla: la aero de putrado kaj ĥemia rompado.

Ĉi tiu estas la dua sabato de junio, kaj ĉi tio estas la dua purigo de la monato. La unua moviĝis mil tridek sepdek kilogramojn da plastaj ŝtumaĵoj el la sablo kaj la malprofunda akvo. Ĉi-jare, la grupo — sin nomanta Movado por Mara Vivo — celas duoblon.

"Ĉi tiuj plajoj estis ĉe la koro de Costa Mar," diris Carla Mendez, dek-naŭjara studentino de biologie de la Universitato de Puerto Azul, dum ŝi ĝojigis sin por la unua horo de laboro. "Nun ili estas deponejo. Kaj neniu en Meridiano ŝajnas rimarki."

La tensio en ŝia voĉo estas la vera rakonto. La federacia ĉapelo por turisma merkatigo en Costa Mar pliiĝis de ses milionoj da floroj jaron pasitan al dek du milionoj ĉi-jaro — sed la konserva budĝeto malpliĝis. Kaj la pluvo de plastoj venas de tri fontoj: lokal-komerca enpako, internacia ŝipado, kaj la nevidebla fluo de nutraj refuloj el la kontinento.