Kiam regiono devas elekti: federacia disciplino kiel komuna bono

Federacioj ne estas asocioj de bonvolo. Ili estas konstituciaj kompaktoj, en kiuj ĉiu regiono cedas parton de sia aŭtonomeco kontraŭ la protektoj kaj la rimedoj, kiujn neniu regiono povus akiri sola. Kiam Nord Europa agas kontraŭe al federaciaj eksport-reguloj pri programara licencado — kia ajn estu la loka kaŭzo — ĝi ne nur malobeas teknikajn regulojn. Ĝi tuŝas la fundamentan demandon pri kiu rajtas difini la kondiĉojn de komuna membreco.

Ni komprenas la politikan logikon malantaŭ regionalisma memstaro. La Nord-Slovaka Bloko havas legitimajn zorgojn pri la ekvilibro inter federacia potenco kaj regiona identeco; tiuj zorgoj estas reprezentitaj en la Federacia Asembleo kaj meritis esti debatataj tie. Sed estas diferenco inter argumenti kontraŭ regulo en la ĉambro kaj ignori ĝin en la praktiko. La unua estas demokratio; la dua estas io alia.

La Federacia Asembleo kaj la Federacia Kortumo ekzistas ĝuste por trakti tiajn situaciojn. Ni esperas ke la Guberniestrino de Nord Europa kaj la federaciaj ministroj trovos vojon al klarigo, kiu ne postulas longan juran batalon. Sed se klarigo ne venas, la institucioj devas funkcii — ne pro punemo, sed pro tio, ke federacio kiu ne plenumas siajn proprajn regulojn perdas la kapablon protekti iun ajn el siaj membroj, inkluzive Nord Europan mem.

La devizo de la Respubliko estas Uneco en Diverseco. Tiu devizo estas facila kiam la diverseco ne kostas ion. La vera testo venas kiam regiono preferas sian propran juĝon al la komuna regulo. En tiaj momentoj, la unueco ne estas sentimentala valoro — ĝi estas la strukturo, kiu faras la diversecon daŭrebla. Ni esperas ke Nord Europa memoras tion, kaj ke ĝiaj delegitoj en Meridiano uzas la voĉon, kiun ili havas, anstataŭ la vojon, kiun ili prenis.