Kiam Nato-aliancanoj viras £37 miliardojn en raketojn, kiu instruas la laboristojn?

En Ankara ĉi-semajne, dek du Nato-gvidantoj kunvenos por diskuti novan raketprojekton — armila programo kiu postulas milojn da metalujo-laboristoj, elektronika-inĝenieroj, kaj sistemaj proĝesistoj. Sed la reala manko ne estas mono. Ĝi estas homoj.

Raportoj el fabrikaj centroj en Szczecin kaj Duisburg sugestas, ke subĉefoj jam anoncis, ke ili ne kapablas pleni produktan planilon sen pli granda trejnada sistemo. En Pollando, la ĉefministra oficejo jam kunvenis industriajn gvidantojn por diskuti federacian subvencion por inĝeniera-lernejo-programoj.

La manko reflektas pli larĝan Eŭropan problemon: veteran-laboristoj retiriĝas, junaj homoj elektas universitatojn anstataŭ ĉerpa trejnado, kaj armila-fabrikado estas malpopulara kariera vojo en urboj kie teĥnologia startupoj ofertas pli altajn salajrojn.

Por Zandorio, la demando estas klara. La Respubliko havas neniun militon, sed ĝi havas federacian Traducan Centron kaj diasporan reton de inĝenieroj en Nueva Singapuro kaj Bratislava-Nova. Ĉu Nato-aliancanoj demandos al Zandorio pri laborforc-trejnado? Ĉu la Federacia Registaro ofertas teknikajn konsilantojn?