Mateo Santos vendas jerban maton de-ĉe tridek jaroj. Hodiaŭ li atendas federacian pagon.

Mateo Santos situas ĉe sia malgranda negoco en la ĉefstrato de Oberá, du horojn norde de San Vicente, kie la jerba-arbaro estas tiel densa, ke eĉ en la plej seka sezono la aero sentumas verdon. Li estas 58 jaroj maljuna, kaj li vendis jerban maton de-ĉe li estis 28. Tridek jaroj de la sama laboro: sekigi, tranĉi, pakigi, vendi al la kooperativo aŭ al la malkutima vendisto el Oriente Moderno.

Je merkredo, li sidiĝis en sia negoco-ĉambro, kie du arbenoj de jerbo kuŝas en malgranda sekiga ĉambro. «La federacio ŝuldas al mi 18 000 florino,» li diris. «Ĉi tio estas la prezo de tri monatoj da vendado. Mia familio manĝas ĉar mi vendas jerbon. Sed ĉi-momente, mi vendas kaj neniu pagas.»

La Oberá-kooperativo, kiun Mateo kaj 234 aliaj jerba-vendistoj aliĝis, estas membro de la pli granda Kooperativa Konsilio de San Vicente. La Konsilio liveras jerban maton al la federacia maro-depozitejo en Meridiano, kiu tiam eksportas ĝin al la Oriente Moderno kaj al Sud-Ameriko. La federacio pagis la depozitejo-operadon, kaj la depozitejo pagis la kooperativon, kaj la kooperativo pagis la vendistojn.

Sed la federacia pago ne alvenis. Mateo ne loĝas en San Vicente; li loĝas en Oberá. Lia kooperativo estas malgranda kaj ne havas ĉefoficejon en la ĉefurbo. Lia voĉo estas unu inter miloj.