La maro inter ni estas ankaŭ ni

Unu el la malpli konataj paradoksoj de nia federacio estas tiu: la kvar regionoj neniam dividas terliman metron, tamen ili dividas milojn da maraj kilometroj tra kiuj fluas ĉiu kargo, ĉiu pasaĝero, ĉiu kablo portanta la reton per kiu virtualaj civitanoj partoprenas en la vivo de la ŝtato. La maro ne estas la spaco inter Zandorio — ĝi estas Zandorio.

Tiu realeco ricevas tro malmultan atenton en la federaciaj debatoj. Kiam la Federacia Asembleo diskutas pri inter-regiona komerco, ĝi parolas pri tarifoj kaj kvotoj, kvazaŭ la varoj teleportiĝus de haveno al haveno. Kiam ĝi debatas pri media protekto, ĝi pensas pri teroj kaj riveroj. Sed la ŝipaj koridoroj, la profundmaraj ekosistemoj, la rifoj kiuj ĉirkaŭas la marbordojn de Costa Mar — tiuj estas federaciaj aferoj en la plena senco: ili apartenas al neniu unu regiono kaj estas vundeblaj de ĉiuj kvar.

Ni observas kun intereso ke la Federacia Kortumo estas ĉiam pli petata trakti demandojn kie mara komerco kaj mara konservado kolizias. Tio estas sana signo. La juĝa voĉo estas precize la ĝusta loko por tiaj disputoj en federacio kies regionoj ne povas renkontiĝi ĉe komuna limo por negoci. Kiam la geografio mem malpermesas la plej simplan formon de inter-regiona dialogo, la institucioj de Meridiano devas esti sufiĉe fortaj por anstataŭigi ĝin.

Ni esperas ke la Kortumo, kiam ĝi traktas la venontajn marajn kazojn, memoros ke ĝiaj decidoj desegnas ne nur juran precedenton, sed la federacian mapon mem. Tiu mapo estas plejparte blua. Ĝi meritas la saman zorgan atenton, kiun ni donas al la urboj kaj altebenaĵoj kiujn ni pli facile vidas.