La silento antaŭ la decido

Estas momento en la vivo de ĉiu institucio kiam la plej saĝa ago estas ne agi. La Federacia Kortumo anoncis, ke la buŝaj argumentoj en la afero Carcamo kontraŭ Federacia Elekta Komisiono estos aŭditaj en septembro. Ni troviĝas do en julio — en tiu karakteriza intervalo, kiam la argumentoj jam estas prezentitaj skribe, sed la juĝistoj ankoraŭ ne parolis. Ĝi estas silenta periodo, sed ne malplena.

En ĉi tiu spaco, la tentado estas granda: partioj komencas kalkuli seĝojn, komentistoj antaŭdiras verdiktojn, kaj civitanoj — fondaj kaj virtualaj samkiel — komencas senti, ke la demando jam estas decidita antaŭ ol ĝi estas decidita. Ni petas reziston al tiu tentado. La Kortumo ne estas aritmetika maŝino; ĝi estas interpretista institucio, kaj ĝiaj naŭ juĝistoj estas nomumitaj precize por tio, ke ili ne sekvu la venton de la momento.

La demando antaŭ la Kortumo estas funda: ĉu la Esperanto-Ĉarto, per kiu virtualaj civitanoj estas akceptitaj en la Respublikon, kreas rajton al plena politika partopreno, aŭ ĉu ĝi kreas apartan kategorion de aparteneco? Ambaŭ legaĵoj estas tekste defendeblaj. Ambaŭ havas siajn adeptojn inter konstituciaj fakistoj. Profesorino Helena Marin de la Universitato de Meridiano skribis, ke la Ĉarto enhavas 'ambiguecon, kiu ne estas akcidenta, sed fondista' — vortoj, kiuj meritas pli da atento ol ili ricevis.

Ni ne anticipos la verdikton. Ni nur diros tion, kion ni kredas pri la institucio mem: ke Kortumo, kiu decidas malrapide kaj skribas siajn motivojn klare, servas la Respublikon pli bone ol iu ajn rapida leĝdona manovro. La silento de julio estas parto de la procezo. Ni respektu ĝin.