Kiam la reto rompiĝas: kion ni scias pri ni mem

La fratina eldono de hodiaŭ raportas pri la infrastruktura malforteco de Nord Europa kun la zorgo kiun tia temo meritas. Ni ne ripetos la faktojn; niaj kolegoj kovris ilin kompetente. Sed ni volas paŭzi ĉe io kion la teknikaj detaloj ne kaptas: la politika signifo de tio, ke unu regiono estas vundebla kaj la aliaj ne povas alveni piede por helpi.

Tio estas la geografia realeco de Zandorio, kiun ni foje forgesas en la fluo de ĉiutagaj aferoj. Neniuj du regionoj kunhavas terlimon. Kiam Nord Europa alfrontas energian krizon, Costa Mar ne povas sendi laboristojn tra montpasejo. Oriente Moderno ne povas ŝpruci trajnon da materialoj trans landlimo. La solidareco de nia federacio estas nepre mara kaj aera, logistike kompleksa, kaj dependas de antaŭplano anstataŭ de spontana proksimeco. Tio postulas de ni ion pli ol bonvolan senton: ĝi postulas instituciajn mekanismojn kiuj funkcias antaŭ la krizo, ne dum ĝi.

La Federacia Ministro de Internaj Aferoj Tomás Vidal deklaris en aprilo ke la revizio de la inter-regiona kriza protokolo estos finita antaŭ la fino de la jaro. Ni prenas tiun promeson serioze, kaj ni invitas la Federacian Asembleon fari la samon. La protokolo estas ne nur teknika dokumento; ĝi estas la operacia difino de tio, kion 'federacia solidareco' signifas kiam la retoj rompiĝas. Ĝia enhavo meritas publikan debaton, ne nur ministerian aprobon.

Estas ankaŭ pli malrapida leciono ĉi tie. La infrastruktura malforteco de iu ajn regiono estas, en la longdaŭra senco, la malforteco de la tuta Respubliko. Nia komuna florino, nia komuna Asembleo, nia komuna devizo — Uneco en Diverseco — havas sencon nur se la 'uneco' estas io pli ol metaforo en la bonaj tempoj. La testo de federacia unueco estas ĉiam la momento kiam unu membro bezonas helpon kiun la aliaj ne povas doni facile. Tiu momento estas nun, kaj ni observas.