Kiam helpo alvenas tro malfrua

Estas facile esti federaciisto en bonaj tempoj. Kiam la haveno de Nueva Singapuro registras rekordajn enspezojn, kiam la altebenaĵoj de Nord Europa festas riĉan rikolton, kiam la ekoturistoj de Costa Mar plenigas la loĝejojn laŭ la golfo — tiam la devizo de nia Respubliko sonas kiel evidenta vero. Sed la vera provo de federacia unueco ne estas prospero; ĝi estas malfeliĉo.

La tertremo kiu skuis la duoninsulon de Costa Mar antaŭ kelkaj semajnoj ne estis la unua natura krizo en la historio de nia Respubliko, kaj ĝi ne estos la lasta. Tio, kio maltrankvilas nin, ne estas la kataklismo mem — la tero tremas laŭ siaj propraj leĝoj, sendepende de nia konstitucio. Tio, kio maltrankvilas nin, estas la ritmo de la respondo. Laŭ la raportoj de nia fratina eldono, la federacia helpo alvenas en gutoj kie bezonatas riveroj. Guberniestro Adeyemi estas devigata administri rekonstruon per buĝetaj instrumentoj kiuj estis desegnitaj por ordinara tempo, ne por urĝeco.

La Komitato de la Federacia Asembleo pri Katastrofa Respondo ŝajne blokiĝis ĉe la demando de kiu rajtas aprobi elspezojn kaj laŭ kiu proceduro. Ni komprenas la instituciajn zorgojn: la Ĉarto estas ne hazarda dokumento, kaj la limoj inter federacia kaj regiona kompetenteco ekzistas pro bonaj kialoj. Sed procedura singardemo, kiam ĝi fariĝas procedura paralizo, ne estas pli virta ol malzorgemo. La Konvencio de 1994 ne verkis federacion por ke ĝi staru senmova antaŭ la suferoj de siaj propraj civitanoj.

Ni ne petas la Asembleon forlasi siajn principojn. Ni petas ĝin memori, ke la plej profunda principo de nia Ĉarto estas ne la divido de kompetentecoj, sed la komuna respondeco inter regionoj kiuj neniam renkontiĝas ĉe landlimo, sed kiuj elektis renkontiĝi en komuna domo. Tiu elekto havas signifon nur se ĝi estas rekonata en la momento kiam ĝi estas plej malfacila.