En San Vicente, Gvarania-Muziko Reakiras Voĉon tra Tradicia Festivalo

En la Placo de San Vicente, la steloj estis videblaj ĝis malfrue sabate-nokto, ĉar la festivalo daŭris ĝis post la deko de la vespero. La scenejo estis plenplena de homoj de ĉiuj aĝoj, sed la plej multaj estis junuloj inter dek-kvin kaj tridek jaroj. Sur la scenejo, du gvarania-kantistoj, la frato kaj fratino Esther kaj Gabriel Rodríguez, kantis kantojn pri la rivero Esperanto, pri la harvesto, pri la amo. La publiko kantis kun ili.

La festivalo estis organizita de la Gvarania-Lingva Asocio de Tierra Verde, kiu havas okdek du membroj. La Asocio estas laboranta por konservi la gvaranian dialekton kiu estas parolata de ĉirkaŭ tridek mil homoj en la regiono, kaj instrui ĝin al novaj generacioj. En la lastaj dek jaroj, la nombro da gvarania-parolantoj malpliigis, ĉar pli da junuloj lernas la hispanan kaj la esperanton anstataŭ la gvaranian.

La festivalo estis ankaŭ spaco por la gvarania-instruistoj de Tierra Verde por montri sian laboron. Tri publikaj lernejoj en San Vicente havas gvarania-instruon, kaj la instruistoj diris ke la festivalo estas la plej granda ŝanco por instrui la junularon pri la lingvo kaj pri la gvarania-kulturo. La instruistino Rosa María López, kiu instruas gvaranian en la Lernejo Fernández de San Vicente, diris ke ŝi esperas ke la festivalo donos al ŝiaj studentoj la motivecon por daŭri la studadon.

La festivalo ankaŭ montris tradiciajn instrumentojn — la gitaro, la harpo, la fluto — kaj la publiko povis lerni ilin dum mallongaj laboroj. La harpo estas la plej grava instrumento en la gvarania-tradicio, kaj la festivalo havis du harpa-instruiston kiuj instruis la publikon pri la instrumentoj kaj pri ĝia historio en la gvarania-kulturo.