Guaraní-instruistoj de Tierra Verde trovas voĉon tra tradicia muziko

En la ĉefurbo San Vicente, en malgranda muzika studejo sur la dua etaĝo de la Kooperativa-Domo, Marisa Acosta sidas ĉe la arpono kaj kanta la Guaraní-versojn de "Che Guevara Mbaraka", antikva kanzo pri la ĉasado de ĉevalo en la altebenaĵo. Ŝi estas instruistino de Guaraní-lingvo en la loka unua-gradskolego, kaj ĉi tiu lundo-vespero, kvin junaj studentoj sidas ĉirkaŭ ŝi, imitate la vortojn.

Marisa diras, ke dek jaroj antaŭe, neniuj el la studentoj ŝatus veni. La federacia lernoplano de Tierra Verde inkluzivas Guaraní kiel fakultativa subjekto, sed Esperanto estas la ĉefa lingvo de la instruado. La junularo de San Vicente parolis Guaranion hejme, sed en la lernejo, ĝi estis invisible.

Hodiaŭ, la ĉambro estas plena. La studento Luciano Martínez, dek-kvar-jaraĝa, diras ke la muziko igis la lingvon reala. "Antaŭe, ĝi estis nur vorto-listo," li diras. "Nun ĝi estas la voĉo de miaj aŭoj. "