En Malgranda Vilaĝo, Guaraní Reakiras Voĉon

En la vilaĝo Artigas, malantaŭ la urbeca centro de San Vicente, dek-tri instruistoj kunvenas ĉiun matenon en malgranda ĉambro ĉe la komunuma ejo. Ĉiu portas notlibron kaj kajtajn kartojn. Ĉiu estas pli ol 55-jaraĝa. Neniu estas de jaro 1990 aŭ poste.

Ili estas la lasta kohoro de la instruistoj kiuj lernis Guaraní en la tradicia maniero — de gepatroj, de maljunuloj, de la voĉo mem. Ili ne havas skribajn normojn. Ĉiu parolas iomete malsame. Sed ĉiuj scias kion la vilaĝo perdiĝis.

Ĝi estas unu de la kvar instruaj projektoj en Tierra Verde kiu reedifikas la lingvon post la jaro de silento — la 2025-a jaro post la ekstremaj pluoj de aprilo, kiam ĉiuj lernejoj ĉesis por ses monatoj. Artigas estas la malgranda, la modesta, kaj la plej obstina.