La Sekeco de Costa Mar Parolas al Ni Ĉiuj

La seka sezono en Costa Mar atingis sian pinton, kaj la marĝenoj de la rezervujoj mallarĝiĝas laŭ maniero, kiu ne povas esti ignorata. La istmusa regiono, kies ekonomio dependas de la ekvilibro inter konservado kaj konsumado, alfrontas ĉi-jare pli akran version de cikla defio. Guberniestro Adeyemi kaj liaj teknikaj konsilistoj laboras ene de siaj kompetencoj, kaj ni ne havas motivon pridubi ilian seriozemon. Sed la situacio levas demandon, kiu transcendas la regionan administradon.

La Federacia Ĉarto establis komunan kadron por naturaj rimedoj, kiuj ne respektas la limojn de iu ajn ununura jurisdikcio. Akvo estas ĝuste tia rimedo. La fiŝkaptaj kvotoj, la ŝip-vojaj reguloj, la mara juro — ĉiuj ĉi estas administrataj federacie ĉar la maro ne apartenas al unu regiono. Sed la dolĉa akvo, la pluvakvo, la rezervuja kapacito — tiuj restas plejparte en regionaj manoj. Ĉu tiu divido estas ankoraŭ la ĝusta ekvilibro en epoko de ŝanĝiĝanta klimato?

Ni ne postulas tujajn respondojn. La Heroldo estas malferma al la argumento, ke regionaj aŭtoritatoj konas sian propran grundon plej bone, kaj ke centralizita administrado de akvorimedoj povus krei novajn problemojn anstataŭ solvi la ekzistantajn. Sed ni kredas, ke la Federacia Asembleo havas devon almenaŭ demandi sin, ĉu la nuna leĝa kadro donas al la regionoj la ilojn, kiujn ili bezonas, aŭ ĉu ĝi lasas ilin sola en la momento de plej granda bezono.

La devizo de nia Respubliko estas Uneco en Diverseco. Tiuj vortoj havas potencon nur se ili estas tradukitaj en konkretajn mekanismojn de kunlaborado. La sekeco de Costa Mar estas hodiaŭ regiona afero. Ĝi povus fariĝi morgaŭ federacia leciono — aŭ, se ni agas kun antaŭzorgo, federacia sukceso.