La Lingvo Kiel Fundamento, Ne Kiel Ornama??o

Estas facile supozi ke la federacia lingvo funkcias per sia propra pezo ??? ke ??i ekzistas ??ar la Konstitucio tion diras, kaj ke tio sufi??as. Sed lingvo ne vivas en dokumentoj. ??i vivas en la bu??o de la butikvisto kiu salutis sian klienton matene, en la letero kiun Guberniestro sendis al sia kolego en alia regiono, en la frazo kiun infano uzis por priskribi ion al sia avo kiu parolas alian lingvon.

La Federacia Traduka Centro publikigis siajn jarajn statistikojn ??i-semajne. La ciferoj estas solidaj: pli ol kvardek mil dokumentoj tradukitaj, na?? mil interpretadaj horoj, kaj ??? plej signife ??? kreskanta proporcio de spontanea Esperanto-uzo en la federaciaj institucioj, sen anta??a postulo. Tio estas la vera mezurilo. Ne obeo, sed kutimi??o.

Ni ne pretendas ke la procezo estas senfrota??a. En Oriente Moderno, kie kvar lingvaj tradicioj kunvivas en unu regiono, la transiro al federacia komunikado postulas paciencajn interpretistojn kaj ankora?? pli paciencan volon. En Nord Europa, kelkaj oficistoj ankora?? preferas sian dialekton e?? por intertraktadoj kiuj la?? regularo postulas Esperanton. Ni ne kondamnas tiun reziston; ni komprenas ??in kiel naturan gravecon de radikaro.

Kion ni petas estas simpla: ke ??iu civitano, fonda a?? virtuala, traktu la lingvon kiel laboriston, ne kiel monumenton. Monumentoj estas admirataj de malproksime. Laboristoj konstruas. La diferenco inter lingvo kiu da??ras kaj lingvo kiu pereas estas precize tiu: ??u iu uzas ??in por fari ion realan hodia??.